Repertuar:

28 lutego (sobota), godz. 14:00 Ciemna ekologia | Materiał inspirowany Indiami przygotowują: fotografka Iwona Bandzarewicz i tancerka Karolina Szwed. Naszym ekspertem z dziedziny łączenia sztuki i ekologii jest Marek Styczyński | sala konferencyjna.

Bilety w cenie: 20 zł osoba.

Ciemna ekologia
Natura nie jest czymś zewnętrznym, jesteśmy jej częścią, a ona jest w nas. Jeśli nie jesteśmy naturą, to czym jesteśmy? (…) Stworzyliśmy kulturę, która wyalienowała nas od reszty życia. Z trudem usiłujemy się przekonać, że owa alienacja jest tożsama z wolnością. Jednak dla coraz większej części osób, które są zamknięte w miejskim kojcu, gdzie nie uświadczysz gwiazd ani świeżego powietrza, a potrzeba kontaktu z dziką przyrodą znajduje zaspokojenie jedynie dzięki trawie wystającej z pękniętych płyt chodnikowych, nie ma tu mowy o wolności. Jesteśmy zwierzętami zamkniętymi w klatkach i żaden z wynalazków tego świata nie pomoże nam zrekompensować tego, co straciliśmy.

Ludzie to zwierzęta, w dodatku nieudomowione. We współczesnej kulturze potrzeba zespolenia się z dziką przyrodą często jest wyszydzana i lekceważona. Odrzuca się ją jako romantyczną, wsteczną, naiwną i bez znaczenia dla poważnego życia w nowoczesnym świecie. W rzeczywistości jednak to właśnie nowoczesny świat jest niedostrojony do tego, co gra w ludzkim ciele.

Jeśli wewnątrz nas wciąż kryje się nieokreślona tęsknota do ponownej łączności z naturą, to istnieje szansa, że nie pozwolimy się na dobre oswoić.

Paul Kingsnorth ,,Wyznania otrzeźwiałego ekologa”, Ha!art, Kraków 2024, tłum. Tomasz Sikora (fragment)

Zapraszamy  na performatywne spotkanie, w czasie którego, w praktyce, zadamy następujące pytania:
Czy na moment, w środku miasta, jesteśmy w stanie nawiązać bliski kontakt między sobą i z naturą?               

Dlaczego konieczność opieki nad przyrodą możemy odczuć jako brzemię, na które nie jesteśmy gotowi?

Czy możemy przewidzieć dalszy, ewolucyjny rozwój człowieka i na czym powinnismy go oprzeć i czy mogą w tym pomóc tradycyjne formy tańca i śpiewu?

Zdarzenie łączyć będzie w sobie różne formy artystycznej wypowiedzi: małe narracje, filmy, muzykę na żywo, taniec. Będzie ono otwarte na współudział uczestników.

Zespół artystyczny tworzą: Julia Lewandowska, tancerka i aktorka związana z Teatrem Tańca i Ruchu Rozbark w Bytomiu, Lena Witkowska, aktorka, performerka i wokalistka, laureatka PPA we Wrocławiu, Aleksandra Zawłocka, instruktorka technik śpiewu tradycyjnego i Maciej Gorczyński, reżyser teatralny. Materiał inspirowany Indiami przygotowują: fotografka Iwona Bandzarewicz i tancerka Karolina Szwed. Naszym ekspertem z dziedziny łączenia sztuki i ekologii jest Marek Styczyński.

Zdarzenie jest zwieńczeniem projektu stypendialnego Macieja Gorczyńskiego, realizowanego w ramach drugiej edycji Programu KPO dla Kultury.

Przedsięwzięcie finansowane jest ze środków Unii Europejskiej w ramach instrumentu NextGenerationEU, realizowanego poprzez Krajowy Plan Odbudowy i Zwiększania Odporności, inwestycja A2.5.1 „Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury
i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju”.

#kpo #kpodlakultury #nextgeneration #stypendiumkpo #funduszeUE #NextGenerationEU

Bilety w cenie: 45 zł normalny, 35 zł ulgowy, 20 zł studencki.

„Undanced” to intymny, biograficzny monodram łączący współczesny taniec, teatr dokumentalny oraz elementy ruchu emocjonalnego i osobistego świadectwa. Projekt stanowi próbę przetworzenia doświadczenia utraty dzieciństwa i poczucia bezpieczeństwa w wyniku wojny w Ukrainie. Podejmuje tematy traumy, pamięci ciała, migracji, tożsamości oraz transformującej siły sztuki. Spektakl „Undanced: Niezatańczony walc”, stworzony dla Anastasii Khvorost w Teatrze Rozbark pod opieką artystyczną i w reżyserii Anny Piotrowskiej, wyrasta z inspiracji dramatem Williama Szekspira Romeo i Julia. Artystki odnalazły w postaci Julii głęboko rezonujące wątki – delikatność, bunt i niespełnioną miłość – które stały się punktem wyjścia do osobistej refleksji nad własnym doświadczeniem utraty. W procesie twórczym, poprzez badanie osobistych tragedii i kruchości marzeń, narodziła się nowa, biograficznie naznaczona perspektywa – szczera, wrażliwa i autentyczna. W spektaklu wykorzystano archiwalne nagrania oraz emocjonalne świadectwa artystki, która doświadczyła rosyjskiej inwazji na Ukrainę. Z tego głosu bólu wyłania się historia przerwanego czasu – dzieciństwa, które nie miało szansy dojrzeć, i planów, które nie mogły się spełnić. Tytuł „Niezatańczony walc” nawiązuje do prawdziwego epizodu z życia artystki – do tańca, który nigdy się nie odbył, odebranego przez wojnę, tak jak część jej życia. To poetycka refleksja nad tym, co pozostaje z „ja” po traumie, nad istnieniem pomiędzy przeszłością a przyszłością – w przestrzeni, gdzie pamięć i ciało tańczą w rytmie utraconego walca.

koncepcja, reż., chor.: ANNA PIOTROWSKA, kreacja i wykonanie: ANASTASIIA KHVOROST,

kostium: Ewa Noras, Atelier Bronisława Cichy, 

muzyka: Anna Piotrowska,

video: Aleksandra Kępińska, Anastasiia Khvorost, Anastasiia Sereda,

współpraca: Daniel Zych,

fot. Anastasiia Sereda, grafika: anatan.

Spektakl stworzony w ramach programu rezydencji artystycznej dla twórców i twórczyń z Ukrainy organizowanego przez Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego.

8 marca 2026 (niedziela) | 19.00

Bilety w cenie 45 zł normalny | 35 zł ulgowy | 20 zł studencki

LULLABY FOR ME to interaktywny projekt performatywny zapraszający do doświadczenia stanu śnienia, bycia pomiędzy ruchem a bezruchem, obecnością a zanurzeniem. To przestrzeń dźwięku, ruchu i obrazu, w której ciało staje się medium percepcji, a performans – procesem śnienia na jawie. Projekt wyrasta z wieloletniej praktyki pracy z ciałem i świadomością, rozwijanej przez Annę Piotrowską w autorskiej metodzie onebodyspacerecognizer, opartej na koncepcji dualnego ciała – cielesnego i percepcyjnego. Ciało postrzegane jest jako dynamiczne pole relacji, impulsów i mikrodoznań, a przestrzeń jako żywy organizm dialogu. Performans zatem staje się narzędziem rozpoznawania subtelnych warstw obecności, energetycznych przepływów i nieuświadomionych potencjałów. Koncepcja LULLABY FOR ME rezonuje z praktykami śnienia Arnolda Mindella oraz z ideą muzycznego performansu Sleep Maxa Richtera. Sen rozumiany jest jako nieustanny strumień doświadczeń przenikających jawę, ciało i relacje – stanowią naturalne pole dialogu. Balansowanie na granicy miękkości, spowolnienia, rozciągnięcia czasu i rozmywania granic. Widz staje się współtwórcą real-time composition – każdy gest, oddech, spojrzenie, drobny ruch – wpływa na pulsującą strukturę performansu. Ciało, rytm i obraz tworzą dynamiczną, nieprzewidywalną opowieść rodzącą się na bieżąco. Jest to medium odkrywania własnych, nieznanych potencjałów. LULLABY FOR ME to zaproszenie do bycia pomiędzy. Do zanurzenia się w miękkiej ciemności. Do wsłuchiwania się w to, co ledwie uchwytne.