2 października (piątek), godz. 19:00 Partytury Topnienia | koncepcja, choreografia, dramaturgia: Piotr Stanek, Konrad Kurowski | Premiera Dużego Formatu | wydarzenie realizowane w ramach Programu Przestrzenie Sztuki-Taniec

Bilety w cenie: 30 zł normalny, 20 zł ulgowy.

KONCEPCJA, CHOREOGRAFIA, DRAMATURGIA: Piotr Stanek, Konrad Kurowski
MUZYKA, WYKONANIE: Wojciech Krawczyk
KREACJA, WYKONANIE: Mikołaj Bielnicki-Job, Patryk Gorzkiewicz, Pitry Pitry, Radosław Lis, Marcin Szymczak
REŻYSERIA ŚWIATŁA: Piotr Pieczyński
OBIEKT/KOSTIUM: Dominik Więcek
ASYSTENTKA: Liza Dragan
KOSTIUMY: Jakub Koper
WSPARCIE SOMATYCZNE: Paweł Wójtowicz
MATERIAŁY PROMOCYJNE: Olga Bury
CZAS: około 60 min.

Spektakl powstał w oparciu o rezydencję badawczą odbytą w Nowohuckim Centrum Kultury – Krakowskie Centrum Choreograficzne, której pomysłodawcą oraz współtwórcą był Mikołaj Karczewski.

Dalsze prace nad spektaklem odbyły się przy wsparciu rezydencyjnym Open Studio – działania wspierającego środowiska twórcze w ramach zadania Teatr Komuna Warszawa – Społeczna Instytucja Kultury, dofinansowanego ze środków Miasta Stołecznego Warszawy.”

„Partytury Topnienia” zapraszają widzów do wspólnego wyobrażania sobie innych męskości niż te, które znamy obecnie. Męskości, które nie muszą być budowane na sile rozumianej jako odporność, kontrola, rywalizacja i odcięcie od własnej wrażliwości. Męskości zdolnej do czułości, przyjmowania wsparcia, wzruszenia i pozostawania w relacji.

Ciała performerów stają się w spektaklu miejscem tego procesu. Nie są jedynie narzędziami ekspresji, lecz portalami do jeszcze nieznanych przyszłości. To poprzez nie spektakl pyta, jak mogłaby wyglądać przyszłość, w której męskość nie jest synonimem dominacji, a bliskość nie musi prowadzić do zawłaszczenia.

„Partytury Topnienia” są manifestacją miłości mężczyzn wobec mężczyzn. Nie jako deklaracji, lecz jako praktyki. Jako próby stworzenia przestrzeni, w której męskie ciało może być blisko drugiego męskiego ciała bez konieczności ustanawiania przewagi, hierarchii czy dystansu.

Topnienie jest tu zarówno obrazem, jak i praktyką. To proces przechodzenia od formy ku relacji — od „ja” zabezpieczonego przed innymi ku „my”, które nie oznacza utraty siebie.

„Partytury Topnienia” nie proponują gotowego modelu nowej męskości. Są raczej próbą stworzenia warunków, w których można ją sobie wyobrazić. To spektakl o mężczyznach, którzy uczą się być razem inaczej — oraz o tym, że być może właśnie w tej nauce kryje się możliwość zmiany.

 „Zadanie dofinansowane ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Programu Przestrzenie Sztuki-Taniec, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca”.